Pagkabangga ng Kotse

Noong magkasama pa kami sa kotse ng aking Ama e nangyari ang aksidenteng ito.

Oo, naibangga ko ang kotse namin. Wasak. Sobrang warat e iisipin mo na laang na ipang-down ng bagong kotse yung pera mo kesa ipangrepair.

Teka, di ba expired na ang lisensiya mo? Paanong nangyaring ikaw ang nagdadrive ka?

Tama, expired na ang lisensya ko noon pang 19something. Merong panahon noon na sinikap kong magkaroon ng lisensya para makapagdrive. Ito e noong nasa kolehiyo pa ko. Kung alam ninyo ang developmental psychology ninyo e alam ninyo kung bakit gustong magdrive ng kotse ang mga tao sa ganoong edad.

Madamot magpahiram ng kotse ang Daddy ko. Ang nahihiram ko laang noon e owner-type jeep namin. At noong panahong napagdesisyunan niyang pahiramin na ‘ko, ito e ilang taon na pagkalipas noong nagkalisensya na ko. So ang nangyari noon e si Rizving kabarkada ko ang pinagkakatiwalaan niya.

Preo bihira yun at halos iyakan pa bago mahiram.

Nakakahiram ka naman pala. Sana ni-renew mo yung lisensya mo para pahiramin ka.

Merong pangyayari. Huwebes Santo yun. At kung kilala ninyo ko nang ganap e alam ninyong mas gusto ko pa ang Holy Week kesa Pasko (ibang topic na yun). So bigdeal sa akin ang hindi ako pahiramin noon dahil wala kaming magagamit na sasakyang pangbisista Iglesia kasi hindi pwede sasakyang nina Rizvi noon yun. Last resort na nga laang yung manghiram ke Daddy. Pero hindi ako pinahiram.

Doon sa Burger Machine sa Salinas, sa kaisa-isang simbahang dinayo namin dahil walang kwentang magbisita Iglesia ng komyut, e isinumpa kong hinding-hindi ako magda-drive kung hindi rin laang akin yung kotse.

Fast forward sa panahong ito. Hindi pa rin ako nagkakakotse. Okey laang. Kung tutuusin makakapagloan ako para makabili -tingin ko o kaya e kahit yung mga second hand second hand laang. Ang punto ko, knug gutso kong makabili ng kotse e makakaya naman.

E bakit hindi ka bumili?

Sa ganitong uri ng traffic sa Pilipinas?! Dapat e binabayaran ka para magpaandar ng sasakyan! Sinong me ganoong kahabang pasensya ang makapaghihintay sa ganoong klase ng traffic? At pano ko matutulog sa byahe kung ako ang nagmamaneho. Tapos nariyan pa yung hassle nung parking. Maintenance. Etc.

Teka, kung hindi ka pala nagdadarive, bakit ikaw ang nakabangga?

Ganito yun. Tong si Daddy e tuwing darating ng SISC e doon ihinihinto ang sasakyan sa tapat ng rampa ng basement parking. (nasa larawan: basement rampa papasok ng basement parking)

Bababa kami, handbrake niya, time in niya sa bundy sa bandang kaliwa, mga sampung hakbang mula rito. Ganoon. Itong umagang ito nang Biyernes e nalimutan niyang ihandbrake. Dumusdos tuloy yung sasakyan. At ako, sa aking bagong gising na estado (sa mga kasamahan ko sa trabahong nakita kung pano ko pag bagong gising e alam na nila ‘to) at impluse, instinct, e sumugod papasok ng kotse para iligtas ang sasakyan.

Nakapasok ako sa loob ala-action star. Kaso hindi maabot ng paa ko yung brake. Bumulusok pababa yung kotse kasi dumusdos na. At nakita kong sa kanan ko e naiwan ko palang bukas ang pintong pinasukan ko. Tumama yung pinto ng kotse dun sa kanang base ng arko. Sumambulat yung bintana’t napulbos yung salamin. Ibinawi ko sa kabila kaso sumalpok rin yung kotse sa kaliwang bahagi ng entrance dun sa parang ikalawang beam ng pader.

Parang pinball ang nangyari.

1. Tumama yung kanang pinto (na nakabukas) ng kotse dun sa kanan ng arko.
2. Sumalpok yung nguso ng kotse sa dun sa pader sa kaliwa kung saan ito ay tumigil sa pag-andar.

Sugod si Daddy at tiningnan kung ano nangyari.

“Anong ginawa mo?”

“Iniwan ninyong hindi naka-handbrake ang kotse! Pinilit kong iligtas.”

HIndi ko na ilalagay ang mga pinag-usapan namin dahil hindi ko rin matandaan. Malamang e ikiwento ko laang yung nangyari. So, i-copy and paste ninyo na laang yung pagkakasalaysay ko dun sa una.

(Eto ang resulta pagkatapos ng aksidente. Itunulak na laang ito pababa at ipinwesto rito dahil hindi na mapapaandar. Hindi ko nakunan yung kotse sa kung asan ako huminto. Mapagalitan pa ko’t sabihing, “Nabangga na nga e kung anu-ano pang pinagkokodak mo!”)

Nag-time in ako sa bundy, tapos nag-CR. Nakaharap ako sa salamin ala Travis Bickle ng Taxi Driver -may gasagas pala ang noo ko sa bandang kilay. Doon ko laang narealize na delikado pala ang ginawa ko. Kung nahuli ako nang konti e maaaring naipit ang binti ko sa pinto. Hindi man ako nalumpo nung pulikat -e yung aksidente naman ang tatapos sa trabaho.

Ngayon ‘pag iniisip ko: Wala pang isang kilometro kong naidadrive yung kotseng yun sa buong buhay ko. Dati, pina-test drive ni Daddy yung kotse sa pinsan kong si Kuya Dodie. Ito e noong bago pa ‘to. At noong nasa Bacao kami, bandang EPZA, pina-drive niya sa ‘kin ang kotse. Baka mga wala pang isang kilometro yun. Tapos, dagdagan ng ten feet ngayon. Ganun kagisi ko laang napaandar ‘yun. At sa pagkakaalam ni Daddy e yun ang una’t huli kong pagdadrive dahil hindi niya alam yung sa EPZA. Una yung EPZA, ito yung huli.

“Malamang e nagpapalit na ang kotse…” sabi ni Daddy habang tulalang umiinom ng kape’t iniisip kung bakit hindi nya naihandbrake ang sasakyan.

Baka nga -SAMPUNG TAON na rin naman kasi yun! Pabalik-balik sa talyer. Lahat ng mga kasabayan niya sa management e nakapagpalit na ng mga sasakyan. Siya laang ang hindi ko maintindihan kung saan napupunta pera.

Tapos e maririnig ko ‘to:

Sablay kasi ang diskarte ni Jerome. Hindi kasi marunong magdrive. Dapat… Dapat…

Eto mali ko -hindi ko ginamit ang handbrake. Ngayon, ipagawa nila uli sa akin ang stunt, sige, lalaban ako ng pustahang maisasalba ko yung kotse. Gawin pa nating ganito: Pumili sila ng ibang kotse, ayahin uli yung pwesto, isasalba ko. Pag sumablay ako e babayaran ko.

Namputang kadaling sabihin ngayon kasi wala sila sa sitwasyon ko. Kahit si Michael Schumacher e hindi makakahirit sa sitasyong yun kung kapareho eksakto ang sitwasyon. Eto ang mga factors:

• Bagong gising ako mula sa pagkapuyat na pagtulog nang 2:30 dahil sa PNU requirements.
• Biglaan yun. Kunyari sasabihan siyang matulog dun. Wala siyang ideyang ihuhulog pala siya sa basement parking.

So dapat e hindi planado at walang ideya ang bagong gising na puyat na Michael Schumacher na ganoon ang mangyayari. Tingnan ko kung maisalba niya yun.

O kaya, huwag na si Michael Schumacher, ikaw na laang kung feeling mo e kaya mong gawin yun.

Aba’t ang Daddy ko e mukang alalang-alala sa sasakyang sampung taon na. Mukang ewan laang sa kanya yung pareho kaming ligtas -lalo na akong sumuong para iligtas ang sasakyang hindi naman dapat kakailanganing iligtas kung hindi laang niya kinalimutan yung handbrake. In the first place nga hindi dapat siya dun tumitigil. Siya ang gumawa ng panget na habit na doon tumigil.

Tapos e maririnig kong na-aggravate ko raw ang damage dahil minaneho ko pa. Sana hinayaan ko na laang mahulog mag-isa. Yeah, right. Sa susunod, maggawa ka ng instruction manual ala -ISO na tuwing me pagkakataong me mahuhulog tayong sasakyan e hindi ko na hahabulin para hindi ma-aggravate.

Tatampo ka?

Hindi ‘to tampo. Nililinaw ko laang kasi sinabi sa ‘kin ni Meina na may mga nagsabing palpak ginawa ko. Eto sa muka ninyo ang paliwanag ko.

Alam mo dapat matuwa kayo’t ligtas kayo. Walang nasaktan.

Sa isang banda e naiiintindihan ko kung anong pinanglulumo ni Daddy. Yang ganyang klase ng paliwanag e kalokohan. E di sa lahat na laang e ganoon ang paliwanag tuwing me nangyayari sa yong masama.

Halimbawa:

• Nasagasaan ang alaga mong pusa.  E di isipin mo na laang na at least e hindi kamag-anak ang nasagasaan.
• Nanakawan kayo sa bahay. E di isipin na laang na at least e hindi kayo nasunugan. Tutal lagi rin namang sinasabi ito sa mga taong nasunugan. “Mas mabuti pang manakaawn ka kesa masunugan.” For a change e ganun agad ang sabihin mo sa taong nanakawan.
• Buset ang presidente natin. E di isipin mo na lang na kesa naman panahon ni Marcos. O kaya at least wala namang gera sa tin tulad ng Iraq.
• Kunwari ikaw e nagtatarabaho sa pabrika, nabagskan ng mabigat na makinarya ang daliri mo’t naputol. Isipin mo na laang na at least hindi buong kamay ang naputol sa ‘yo.
• O kaya e matigas ang kutson ng kama mo. E di isipin mo na laang na at least hindi bundok ng basura ang hinihigaan mo, tulad nito. (Nasa larawan: trak na panghakot ng basura kung saan me nakita akong taong natutulog)

• ______________. At least e hindi _____________. Kayo na magsingit ng halimbawa ninyo.

Kaya walang kwenta yung paliwanag na yun.

Sa isang banda e okey na rin. Panahon nang palitan yung kotseng yun. Blessing in disguise na rin.

(Note: Hindi nya pinaltan ang kotseng iyon. Pinaayos nya laang at pinagtyagaan pa ng ilan pang taon. Fast forward sa 2010, ihinimlay nya na to’t bumili sya ng bagong kotse -isang Sportivo na merong sticker ng piskal.)

Ang Silbi ng Kutson

Naghahanap ako noon ng Curb Your Enthusiasm sa Quiapo, at kinakailangan kong dumaan sa overpass ng Hidalgo. Sabi ko sa kasama ko, “Dito yung sinasabi ko sa ‘yong bilihan ng pilik-mata ng kambing.”

Para sa kapakanan ninyo kung saan ginagamit ang pilik-mata ng kambing, ito ang masasabi ko sa inyo. Ito e hindi sinasahog sa mga luto, tulad ng sinigang. Ito ay parang gomang singsing na merong nakapalibot na pilik-mata ng kambing na isinusuot sa isang bahagi ng katawan ng lalaki. May kilala akong gumamit nito at sabi niya e halos ikabaliw raw ng bubae ito.

At doon sa overpass e nakita ko ang naturang kagamitan at itinuro sa kasama ko. Isang araw gugunawin na laang na parang Sodom ang Quiapo. Aba’y sa kalatanran ng tanghaling tapat, sa overpass, kung saan nagdaraan ang mga tao sa lahat ng edad -bata, matanda, e ibinibenta ang mga dildo. Oo, dildo, ang kagamitang malamang e sa isang Japanese porno ninyo unang nakita. Mga batang mas matangkad pa sa pasukan sa LRT e makikita ang mga gomang aring ito kung saan maari kang mamili mula 5″ ‘gang kung ano ang kakayanin mo.

Hindi ako ipokrito pagdating sa porno. Alamat ang ilalim ng kutson ko sa mga kaibigan ko nung panahong ang mga bold magasines na tulad ng Dalaga at Superhot e patagong ibinebenta, nung panahong hindi ka makakarenta ng XXX na Betamax at magkakasya ka na laang sa Sex Comedy na Rated R, nung panahong ang mga manekin sa mall e wala pang utong, nung panahong wala pang internet.

Pero ngayon, naglipana sa internet ang porn. May mga blue tooth blue tooth pang tinatawag. Mukang outdated na ang porno mags. Wala na yatang ganun ngayon. Yung katabi ko sa LRT 2. Isang punggok na lalaking naka-long sleeves e nagbabasa/ tingin ng mga larawan ng “office sex” sa pornong tabloid. Lantaran mong makikita ang mga _______ Scandal kahilera ang mga 9 in 1 Meg Ryan movie collection.

(Parang lahat ng laang ata ng eskwelahan at lugar iginawa na ng scandal scandal. Cebu Scandal. Camarines Norte Scandal. Mindoro Scandal. Cabuyao Scandal. TUP Scandal. UP Scandal. La Salle Scandal.)

May pwesto ang lahat ng pornong ito -sa ilalim ng kutson, hindi sa mga pwestong abot ng mata’t mga kamay ng mga bata.

Sa pagitan ng mga kutsong ito dapat nakatago ang porno at printouts ng entries ng sansinukob ni lupisan.

- – -

Napag-usapan namin nina Oslac at Elgin ang kawalan ng imahinasyon sa porno ngayon. 98% siguro ng mapapanood mong porno e puro hubad at nasa akto na ng ng makamundong pagsasayaw. Walang istorya. Hindi mo alam kung anong relasyon nila. Bakit nila ginagawa yun. Anong nangyari’t sila’y napunta sa ganung sitwasyon. ‘Ika nga ni Jackie Treehorn sa The Big Lebowski e wala na raw istorya ngayon ang mga bagong produced na “adult entertainment”. Poor lighting. Hindi na nag-iinvest sa kwento.

At inalala naming tatlo nina Owen ang mga istorya sa magasing nagsiikot sa ilalim ng mga kutson namin. Ang istorya nung lalaking na-stranded sa bus sa highway dahil merong nabuwal na punong humarang sa daan. Hindi naman pang-Oscar at pam-Palanca hinahanap ng mga old school fans. Konting kwento laang sa porno.

Ang After Life

Note: Ito ay isa sa mga luma naming pag-uusap ni Oslac.

Nung isang araw e tuwang-tuwa si Oslac sa ideya ng eternal life na itinuro sa kanila ng kanilang pastor. Pagdating sa relihiyon, kami ni Oslac e laging nagdedebate sa puntong maaring ikapikon ng iba, pero sa aming dalawa e hinde.

“Sarap siguro ng eternal life. Ang gusto ko sa eternal life e maging piloto ako,” sabi niya. Tuwang-tuwa si loko.

“Bakit ka pa magpipiloto, e di lumipad ka na laang. After life na ‘yun e. makakalipad ka na nun,” sagot ko.

“Hindi. Parang ganito rin ang after life,” sabi niya sabay mustra sa kabuuan ng park ng Tanza.

“Makakalipad ka nun. Sa after life e naglalakad ka na laang sa ulap, kumakalabit ng kwerdas ng harp.”

“Ganito rin ang after life. Parang narito tayo sa lupa, kaso habang-buhay ka nang buhay. Hindi ka na mamamatay.” Ewan ko kung nakinig nang ayos ‘tong si Oslac o nakatingin sa cleavage ng katabi habang tinatalakay nung pastor ang after life. O baka naman ganun talaga ang sinasabi ng pastor nila na sa after life e parang buhay rin natin dito sa mundo kaso e imortal tayo.

“Teka…ibig mong sabihin e hindi tayo parang mga kaluluwang multo? Na tayo e meron pa ring laman?”

“Oo. Parang ganito nga lang rin e.”

“E ‘di kung tayo e laman pa rin e ‘di tinitigasan pa rin tayo. Alam o gagawin ko? Yayayain ko ang lahat ng mga babaeng makisayaw sa akin nang makamundo.”

(Note: I-search ninyo sa yahoo search ang keyword na ‘heaven’ at itong larawang ito ang susulpot.)

“Hindi pupwede ‘yun.” “Bakit hinde e sabi mo e laman pa rin tayo? E ano pa’ng ikakatakot nila e nasa langit na nga sila e? Sasabihin ko lang na, ‘relaks nasa langit ka na, bakit ka pa natatakot?”

“Oo nga, lilipad na laang ako. Hindi na ko magpipiloto.”

Overpass para sa mga stuntman

Dinala ko yung yaya ng anak ko sa Santo Borromeus Hospital para ipaanalisa ang kanyang dugo. Sabi raw kasi ng kanyang doktor sa pinuntahan niya kahapon e meron syang tipus. Aba’y di pupwedeng mag-alaga ke Kane yun kung meron nga syang tipus. Ang kataka-taka sa bagay na ‘to e paano nyang nasabing ito e tipus gayung di namin tsinek ang dugo nya?

Kaya’t hayun, ang mga huling sandali ng huling araw aking bakasyon e dun ginugol sa pagpunta ospital para patingnan ang dugo ng yaya ng anak ko.

Habang naghihintay sa resulta ng eksamen, e naisipan kong lumabas muna at kumain ng burger bakar (grilled burger) sa The Kioz Burger. Malapit laang ‘to. Maglalakad laang nang konti at tatawid ng kalsada para makarating run. Nung ako e papatawid na, naisipan kong sa overpass dumaan. Sa t’wing ako’y napapadaan sa kalsadang ‘to ni isa e wala pa kong nakikitang tumatawid rito, taga-Bandung man o turista, lasing man o hindi, nasa tamang pag-iisip man o wala.

Tatawa-tawa laang ang politikong nagpaproyekto nito

Siguro ito e dahil sa walang gabay sa magkabilang gilid ang hagdan pataas nito. Mga dalawang palapag laang naman ang taas nito, hindi naman nakakalula, gaya ng sa Cubao. Ang problema sa naaksayang infrastrukturang ito e medyo pa-spiral ang hagdan nito pataas. Hindi naman siguro nakakamatay, pero hindi rin siguro magiging komportable ang byahe mo pauwi pag nahulog ka run.

Pero dahil isang oras pa ang bubunuin ko para sa paghintay ng resulta ng dugo ng isang taong hindi ko naman kamag-anak e naisipan kong magpatay muna ng oras. Gaanong kahirap ba ‘yung ihakbang mo ang paa mo nang paisa-isa hanggang marating mo ang tuktok? Kaya’t sinubukan ko. Mga nakalimang hakbang ako at sabi ko sa sarili ko e, ‘la ‘to.’ Nung ako e nakailang hakbang pa uli at medyo nakaliko na nang konti pataas (tandang pa-spiral ang hugis nito), merong mga dalawang taong tumitingala sa akin na para bang ako’y isang babaeng nakapaldang maikli. Yung matanda e ngingisi-ngisi sa pag-akyat ko. Sabi ko sa sarili ko e ituon ko laang ang atensyon ko sa mga hakbang, hindi sa iba. Zen kumbaga. Be one with the steps.

Ang overpass ng mga stuntman

Pero nung nakita kong kalebel na ng mata ko ang kable ng kuryente (gusto ko sanang sabihing Meralo, pero iba ang kumpanya ng kuryente rito –PLN, kung curious kayo at kung ano ibig sabihin ng bawat titik, ewan ko.) e biglang umakyat sa lalamunan ko ang dalawang kayamanan kong nakatago sa pagitan ng aking hita. At bigla akong nakaramdam ng kabang baka ako e mawalan ng balanse’t mahulog. Kakayanin ko pang umakyat nang patakot, kung gagapangin ko ang hagdan na parang isang aso.

Dumarami na rin ang mga tao sa baba. Kala ko e meron nang news helicopter sa taas at tv crew sa baba. Parang nag-uumigting ang aking pagka-Pinoy. Ako malamang ang kauna-unahang taong makakaakyat sa tuktok nitong hagdan. Itatarak ko ang bandila ng Pilipinas sa tuktok nito.Ni isang Indonesian e malamang hindi pa nakakatawid sa gawing ito. Kahit siguro ang mismong engineer nito e hindi sinubukang gamitin ‘to. Bagkus, e binibigyan nya ng babala ang mga kamag-anak na huwag gagamitin ang overpass, anuman ang mangyari.  Pag nakita ng ng mayor ng Bandung ang aking ginagawa, malamang e imbitahan niya ako sa munisipyo at doo’y paparangalan at gawing ehemplo sa kanyang mga nasasakupan.

Mayor ng Bandung

‘Ito ang manahin ninyo. Isang matuwid na taong gumagamit ng overpass at hindi nag-aambag ng sakit sa ulo’t trapiko sa pagtawig nang hindi wasto. Nakakahiya mang isiping isang banyaga pa ang magbibigay-halimbawa sa landas na tuwid sa ating mga Indonesian.  Mabuhay ka Jerome Lupisan! Isa kang nagniningning na perlas sa karimlan ng bansang ito. Nawa’y pamarisan ka ng buong sansinukob.’

Maaring natalo ang mga Azkals, pero sa isang aktong ito ay maibabangon ko ang ating pagkatalo sa football. One small step, one giant leap for the Filipino. Actually, ilang steps pa. Ayoko ring tumalon.

Isa itong kaululan sabi ko sa sarili ko. Isa na kong pamilyadong tao na tatawid rito. At binura ni Bayani Fernandez ang imahe ng mayor sa aking imahinasyon. Narinig ko ang walang-kamatayan niyang paalaala:

at tutup ang aking yagbols e humarurot akong tumawid sa kalsada na parang magmamani sa Baclaran.

Sinesinukob #5: The Day After Tomorrow

Napanood ko na ‘to dati sa sinehan, pero nahilingan akong ipalabas ito ng aking bisita nung isang araw. Actually, di ko alam kung dapat ko pa itong ireview dahil nagawa ko na to noon sa dati kong rottentomatoes na blog (na burado na nga pala -ilang taon rin yun). Pero iniisip ko baka nagbago na ang aking pananaw sa pelikulang ito matapos kong mapanood ang ‘2012’ na syang pelikula rin ni Roland Emmerich.

Hindi nabago. Bagkus, kung ano man ang review ko noon sa ‘The Day After Tomorrow’ e yun rin ang ibibigay ko sa ‘2012’ dahil pareho laang ang dalawang pelikulang yun.  Sa tuwing manonood kayo ng isang Rolan Emmerich na pelikula, hindi pupwedeng hindi kayo magkaron ng feeling of deja vu. Pare-preho lang kasi ang pelikula nya. Subukan ninyo ang sarili ninyo kung makikilala nyo ang mga pelikulang ito ni Roland Emmerich.

Hulaan ninyo kung aling Rolan Emmerich movies ang mga still na ‘to. Alin dyan ang ‘Independence Day’, ‘The Day After Tomorrow’, ‘Godzilla’ at ’2012′? Alin rin dyan ang hindi nya pelikula?

1

2

3

4

5

6

Number 5 e Jurassic Park, hindi Godzilla.

Paano gumawa ng isang disaster movie ala-Roland Emerich?

Kayang-kaya sa loob ng 6 na steps, makaka-DIY ka ng isang Emmerich disaster movie gamit ang Roland Emmerich Disaster Movie Template.

1. Disaster

Humanap ng inspirasyon para sa isang disaster o kung anumang kakatakutan ng mga tao. Halimbawa: Aliens? Higanteng halimaw galing Japan? Global warming/ climate change? Pagwawakas ng mundo? Hmmm…Wawakasan ng mga aliens ang ating mundo sa taong 2012 sa pamamagitan ng pagpapakawala ng isang higanteng halimaw galing Japan bilang dibersyon habang ang tunay nilang plano pala e baguhin ang ating klima para matunaw ang mga yelo sa North Pole at tayo e bahain nang parang panahon ni Noah at sabay nun e pagyeyeluhin ang ilang bahagi ng mundo?

At marereveal sa ending na si Mao Tse Tung pala e isang alien in disguise all along...

2. Mga karakter

Lumikha ng mga karakter na makikisimpatya ang mga tao, gaya ng single parents, pulubing mahilig sa aso, isang torpeng nerd na nagkashota laang nung magwawakas na ang mundo, isang taong itinuturing na luku-luko ng lipunan dahil sa kanyang karanasan sa aliens. At huwag kalililmutan ang mga scientists! Walang disaster movie kung walang scientist na magbibigay-paliwanag sa mga pangyayari.

Ayon dito sa data, ang pagputok ng bulkan sa Indonesia ay dahil sa isang higanteng halimaw na pakawala ng mga aliens.

Ooooops! huwag rin kalilimutan ang mga kupal na pulitiko. Kung meron mang kinaiinisan ang mga tao sa buong mundo, iyon e ang mga pulitikong ayaw making sa katwiran ng mga scientists.

That's bullshit! You're not buying this crap, Mr Presindent!

At maglagay ng mga bata –gusto ng mga siliw ng batang karakter para magpakyut. Artistang naghuhubad? Huwag! Masisira ang inaasam na rating sa ratings board. Artista? Kahit sinong natatandaan ng mga audiences sa buong mundo, pero ‘di kelangan ng mga malalaking pangalan. Yung mga tipong papasikat o papalubog na artista, huwag yung mga nasa prime ika nga.

3. Kwento

Kumuha ng kahit anong reject o mga cliché na istorya sa mga telenobela. Copy + paste ang isang existing script. Highlight characters’ and places’ names. Ctrl + H a palitan ang mga pangalan. I-bind at ipasa sa Hollywood.

4.CG, CG, CG at CG pa

Kumuha ng mahusay na mga CG, pabilibin ang mga siliw sa special effects gaya ng mga lumilipad na kotse, nagwawalang halimaw, binabahang isla, nabibitak na lupa, nagsasabugang kahit ano, pumapatak na kandila at malilimutan na ang palyadong kwento. Done!

5. Ending

Pumili ng ilang karakter sa kwento at gawing survivors. Malilimutan na ng mga tao na yung mga extrang walang pangalan e meron ring kwento at kung aalamin lang nila e mawawala ang sense ng kanilang tagumpay.

6. Titulo

Umisip ng titulo, gaya ng: ‘The Independence Day After Weekend Godzilla Wreaked Havoc in 2012.’ Pupwedeng gawin itong Emerich All-Star movie kung saan lahat ng mga nakaligtas sa mga nakaraang pelikula e gagawin uling bida, ala-NBA ALL-Star Weekend.

Matapos malipol ang ilang porsyento ng USA e dapat tayong matuwa sa huli dahil natupad ng tatay ang pangako niya sa anak niyang tyope? Paano na sina…

Jamaaaaaaal!

Joooooones!

Jereeeeeeemy!

At kung sinu-sino pang meron ring kwento sa buhay gaya ng mga taong hindi kita sa picture sa ibaba. Paano na si Mrs Thomas na kareretiro laang sa tarbaho’t gumagawa ng birthday cake sa kanyang kaisa-isang apo? Paano na si Ralph na merong balak magpropose ke Jenny? Paano na si Kerry na merong recital sana? Paano si Morgan na isang dating football player na kagagaling laang sa injury at gustong sumubok muli sa high school varsity team?

Gusto ninyo ng kwento ng mga namatay na sangkatambak na tao? Heto, hindi ko pa to nalilimutan:

Teka, pwedeng gawing pelikula to.

Rating:  0.5/5 para sa ‘The Day After Tomorrow’ at sa mga susunod pang disaster movies na gagawin ni Emmerich. Ayon sa aking rating system, ito e nasa gitna ng huwag nyo nang panoorin at sunugin ang lahat ng kopya.

Ang CG sa ganitong klase ng pelikula ang trans fat ng isang pelikula. Masarap sa mata, pero basurang  mamumutawi sa ‘yong kalooban. Sa susunod na manonood kayo ng disasters, e dito na laang kayo sa tunay, kesa sa CG-encrusted muck na ganto.

(Note: Alam kong technically speaking e hindi disaster movies ang ‘Godzilla’ at ‘Independence Day’, pero swak kasi sa hulmahan ng REDMT kaya’t isinali ko. Tutal ganun rin naman ang suma-total -disaster.)

Sinesinukob #4: 6 Guns

Parang lumang Western ang artwork - sige bili!

Nailatag nang ayos ang simula ng pelikula kung saan si Selina Stevens, ang bidang babae e binalo, pinatayan ng dalawang batang lalaking anak at ginahasa nang halinhinan ng limang tarantadong koboy.

Selina, ang balo.

Naawa ang isa sa kanila at hindi sya nireyp o pinatay. Parang Snow White, hindi tinupad ng isang karakter ang utos ng pinuno at hinayaan syang mabuhay. Kung bakit e ewan? Siguro hindi nya laang eksena ang gangbang. Kung ikaw nga naman e susunod sa apat na lalaking gantong mukang di naliligo, bakit pa?

Kung walang kondom, huwag na oy.

Buung-buo ang aking antisipasyon sa isang koboy na pelikula ng paghihiganti –mag-aala-Kill Bill ang bida! At sunod na ipinakilala ang susunod na karakter, si Frank na isang bounty hunter, kung saan bawat taong makakita sa kanya e iisa laang sinasabi: ‘Mas mapayapa nung panahong naririto ka.’

Pinatahimik niya ang bayan gamit ang kanyang ngiti.

Si Selina sa puntong ito e naging isang lasenggang hindi na nirerespeto ng lipunan kahit na ang dati niyang asawa e sheriff. Kung bakit walang tumulong ni isa mang dating kaibigan ng sheriff sa babaeng ito, e hindi ko alam.

Sa maikli, hiningan nya ng pabor si Frank para turuan syang bumaril. May pag-aalinlangan man e tinuruan niya rin ang byuda. At paano ito binayaran ng bubae? Pagrereklamo, pagkwestyon sa kanyang mga taktika sa pagtuturo, at kung anu-ano pa. Ang tanging dahilan laang kung bakit hindi sya binabaril ni Frank e dahil walang pabuyang nakataya sa kanyang ulo dahil hindi pa naiimbento ang batas laban sa pagiging mabungangang inggrata. Kung di man namatay ang asawa niya sa mga tarantadong koboy, e malamang nagpakamatay na ‘to dahil sa kanyang bunganga.

Siguro kung nagpapaturo kang bumaril para maghiganti, siguro di ka dapat mareklamo?

Maganda sana ang ideya nito dahil merong magkaibang motibo ang dalawang bida. Paghihganti ang ke Selina. Si Frank naman e nagtuturong bumaril sa isang taong kakaribal sa kanya sa pangungulekta ng pabuya sa ulo ng mga wanted na kriminal. Magpapanagpo ba sila sa panahong dumating ang limang tarantadong koboy? Magkakalaban ba sila?

Ang mga tanong na ito sinagot ng sangkaterbang tanong? Paanong ang isang koboy na pelikula e mababano mo? Paanong ang isang pelikula ng paghihiganti e mababano mo? Nasan ang aksyon? Ano ba ang galit ng direktor sa mga manonood na umaasa ng isang umaatikabong koboy movie at ganun na laang ang kanayang ginawa? Sino ba ang direktor nito?

Ayon sa Wikipedia, and direktor e si Shane Van Dyke. Isa sya sa limang tarantadong koboy –yun atang nandudura. At ang mga kasama niya sa pelikula e mga kamag-anak niyang Van Dykes. Gusto laang ata niyang magbigay ng tarbaho sa mga kamag-anak niya. Sino ba ‘tong Shane Van Dyke na ‘to? Sya ang direktor at/ o writer ng mga pelikulang ‘to:

The Transmorphers

Ayon sa wikipedia entry, sya e isang film and television faculty member with Hollywood for Kids. Anong itinuturo nya sa mga estudyante nya, paanong mang-rip-off?

Titanic 2 - Clue: Hindi nabuhay ang bangkay ni Jack sa pelikulang 'to

At nasagot lahat ng tanong ko.

Sinesinukob 3: Still A.K.A. Die a Violent Death

Hindi ako gaanong mahilig sa mga horror movies. Hindi ko makita ang punto ng panonood ng isang horror movie. Pag komedya, gusto mong matawa. Pag drama, gusto mong maiyak. Pag horror, gusto mong matakot. Ano ang reaksyon mo pag hindi nakakatakot? ‘La kwenta, ‘di naman nakakatakot.’ Pag nakakatakot, magpapasama kang umihi sa banyo nang alas dos ng umaga.

Nitong huli e lumulikha ng pangalan ang mga Thai sa paggawa ng mga horror movies, gaya ng ‘Shutter’ at ‘Phobia 1 and 2’, ilan sa mga matagumpay nilang pelikula nitong huli. Saan pupulutin ang isa pang antolohiya ng pelikulang gaya nitong ‘Still’?

Sa ‘Flame’, ang unang kwento, isang magshota ang nabiktima sa isang sunog. Maganda yung eksena sa banyo kung saan nagnanangis sa alala ng kanyang namatay na girlfriend yung lalaki. Sa ‘Imprison’ naman e merong nagpakamatay na preso sa tabi ng selda ng bida. Sa ‘Revenge’ naman e itinambak ng isang pipi’t bingi ang kanyang napatay na bubaeng nagnakaw ng kanyang droga. Sa ‘Haunting Motel’ naman e isang puta-putang puta ang sumama sa isang motel sa magkaibigang lalaki at bading.

Matapos manood e, hindi ako nagpasamang umihi sa banyo nang alas dos ng umaga. O alas tres. Hindi nakakatakot, pero nakakaliw rin naman kahit papano ang ilang storya.

Rating:  2/5

Kung merong DVD ang kaibigan mo o hiramin mo na laang. Kahit hindi mo na siguro ibalik e hindi na mapapansin ng tropa mo. O kaya naman e maghintay ka na lang ng isa o dalawang taon bago ‘to ipalabas sa Red Channel.

Sinesinukob #1 and #2: ‘The Expendables’ at ‘Shoot ‘Em Up’

Sa mga aanim na mambabasa ng aking blog noon, e maaring natatandaan ninyong nirereview ko ang mga pelikulang napapanood ko, gaya ng Mulawin na inilagay pa sa link ng isang blog ng taong wala akong ideya kung sino. Sa taong ito e balak kong gawin ‘to ule at sulatan ng review ang bawat mapapanood kong pelikula. Dati ang nirereview ko laang e yung mga napapanood ko sa sinehan. Sa taong ito e isasama ko pati ang DVDs kasi bihira na kong makanood sa sinehan.

Ito ang aking rating system:

5   Panoorin sa sinehan at bumili ng sariling orihinal na DVD. Panoorin ng dalawang beses kung merong oras.

4   Panoorin sa sinehan at bumili ng pekeng DVD.

3   Di na kelangang panoorin sa sinehan at bumili na laang ng sariling pekeng DVD.

2   Manghiram na laang ng DVD kung meron ang kabigan mo o abangan mo na laang sa cable.

1   Huwag panoorin, pwera na laang kung gusto mong magdusa’t me oras kang masusot.

0              Tumaya ka sa lotto, hintaying yumaman nang lubha at bilhin mo lahat ng DVD na orihinal at peke’t igawa ng   isang bundok. Pagkatapos e silaban mo ito papuntang impyerno, habang nagyoyosi ka ng tabako na puno ng kagalakan ang puso dahil alam mong me nagawa kang isang magandang serbisyo sa sambayanan.

Dalawang pelikula ang pinanood ko ngayon sa DVD bilang panimula ng taon: ‘The Expendables’ at ‘Shoot ‘Em Up’, dalwang pelikulang hindi na bago. Actually, napanood ko na sa sine ang ‘The Expendables’ nung pinalabas to pero meron akong bisitang Indonesians kaya’t naisipan kong ito ang isalpak. Sira kasi ang remote nung DVD sa salas at anong pelikula ba ang pwede mong ipalabas para sa mga bisitang hindi nag-iinggles? Bukod sa porno? Aba’y anupi? ‘The Expendables’! Istorya? Character? Subtext? Sense? Kamputa, itinapon lahat ito ni Stallone sa bintana’t sinapok tayo sa screen ng mga pangalang ito nung pinalabas ang trailer nito sa ‘How To Train Your Dragon’ nung dinala ko sa sinehan ang pamilya ko para manood ng cartoon:

Di mo na kelangan ng tailer 'pag akita mo'ng mga pangalan ng artista

Sylvester Stallone!

Jason Statham!

Jet Li!

Dolph Lundgren!

Randy Couture!

Stone Cold Steve Fuckin’ Austin! Say no more! Say no more!

Terry Crews!… Teka sino to? Yung sa ‘The Longest Yard’ na si Cheeseburger Edddie. Okay, basta malaki rin katawan. Negro pa! Shet!

At…

Micket Rourke pa!

Aba’t….

Bruce Willlis!

Arnold Schwarzenegger!

Nung punong yun e kinailangan na kong iuwi sa ambulansya habang kandung-kandong ang panga kong nahulog mula sa aking bungo.

At pag naghanap kayo ng pictures ng ‘The Expendables’ sa Rotten Tomatoes e ito ang isa sa mga nanood ng premiere:

Isa sa mga riple sa The Expendables

Tanging bulag na lalake lang makakatanggi sa ganitong klaseng lineup artista sa isang pelikula. Ang katulad nito e isang porno kung saan ang isang tuberong nag-aayos ng gripo e magwawakas na merong ngiti sa labi sa bayad ng seksing bubaeng kostumer.

Hinahanap nya ang sukli sa bayad niya

Ganito rin ang sitwasyon sa ‘TheExpendables’. Ang mga eksena e nilikha para magkaron ng justification ang mga buntalan at pagsabog. Kung me katuturan o wala, gaya ng porno, e wala nang pakelam ang mga fans.

Kelangang makipagsuntukan ni Jason Statham? Aba’y bigyan ng kupal na mang-aagaw ng girlfriend na nambubuntal ng bubae. Bagong ideya? Hinde. Aba’y pakelam ko. Basta merong binubuntal na santambak na lalaki si Jason Statham.

Anong maasahan sa pelikula? Pugutan ng ulo, putulan ng kamay, suntukan, tadyakan, bumabaong mga kamao, barilan, mga bagay na sumasabog at naglilyab. Kulang? Dalawang importanteng karakter na ang tanging role e lumabas sa ibabaw ng blusa o bumakat sa isang basang damit.

At Rocky - Drago rematch

Rating:  4/5

Flashback sa sinehan nung trailers pa ng ‘How to Tame Your Dragon’…

‘Panoorin natin ang The Expendables pag showing na sa sinehan,’ sabi ko sa misis ko nung bumalik galing labas para bumili ng popcorn.

‘Sino bida run?’ tanong niya.

‘Aba’y lahat ng humawak ng baril at nanuntok ng muka sa Hollywood e bida.’

‘Tom Cruise?’

Sa lahat ng maihuhula, bakit si Tom Cruise pa? Ang dapat kong isinagot sa kanya e ang linya sa susunod na pelikulang irereview ko, ‘Shoot ‘Em Up’.

‘Pussies with guns in their hands look like tough guys.’ Yun si Tom Cruise. Ang mga bida sa The Expendables e ‘Tough guys with a pussy in their hands’.

Bala laang ang limitasyon sa kakayahan ni Smith

Ganun rin si Clive Owen  sa ‘Shoot ‘Em Up’, isang malupet na action movie mula sa konsepto ng isang 12 taong gulang na batang naglalaro ng mga tau-tauhang GI Joe. Kaya ba ng action star mo ang magpaanak habang nakikipagbarilan? Kaya bang makipagbarilan ng OB Gyne ng asawa mo habang nagpapaanak? Nakakita ka na ba ng sobrang galit na pares ng mga mata sa isang taong kumakain ng karot? Aba’y kung gugustuhin ni Smith (Clive Owen) na umubos ng populasyon ng isang maliit na bansa sa Asia e kakayanin niya basta’t meron lang siyang isang bilyong bala. O kahit karot man laang.

Ang live action adaptation nina Bugs Bunny at Elmer Fudd

Ano ang meron rito na wala sa ‘The Expendables’? Monica Belucci.

Ang extra ingredient

Babay muna’t maghahanap ako ng air freshener at nangangamoy pang pulbura ang keyboard ng computer ko habang sinusulat ko ‘to.

Rating:  3/5

Azkaleros vs Garuda Game 1

Nagmamadali kong tinuyo ang matipuno kong dibdib ng aking tuwalya para mabilis akong makalabas ng banyo. Magbibihis na kong nung napansin kong wala pala kong dalang boxers. At dahil basang-basa ng pawis mula sa pagbubuhat sa gym ang kahuhubad ko laang na underwear e hindi ko na ito pwedeng isuot kahit pansamantala. Mukang manonood kami ng semis ng Pilipinas at Indonesia nang ganito. Paano ako magka-carthweel niyan ‘pag nakaskor tayo ng goal? Bahala na si Batman. Ang mahalaga e makaalis kami agad para makahanap kami ng bar kung saan kami makakanood ni Rico, ang kaibigan ko sa gym na Indonesian.

Tinitigan kong muli ang bagong-gupit kong buhok na mohawk. Ang inaambisyon kong itsura  e parang lightweight na MMA fighter, pero mukang Recto punk ang kinalabasan. Dami pa naman nito rito sa labas ng Dago Plaza. Isinuot ko ang piratado kong t-shirt ni FrancisM. Nabili ko ‘to sa halagang P100 na tinawaran ng P90 sa palengke ng Tanza nung umuwi ako nung Hunyo 2010 bago bumalik sa ikatlong taon ko rito sa Bandung, Indonesia.

Matipunong dibdib na natatakpan ng jafeyk na t-shirt

Sa totoo laang e hindi ako fan ng football. Hinahamak pa nga namin ‘to ng mga kapatid ko at ilang ulit nang tinawag itong boring. Pero bilang isang Pinoy na nasa Indonesia, nasa magandang posisyon ako para maging isang kupal na killjoy. At iyon ang plano ko. At gagawin ko yun sa isang bar na puno ng Indonesians. Bahala na kung makapagsimula ako ng isang barroom brawl. Kilala pa naman ang mga football fans bilang rabid at hooligans. Daraanin ko na laang sa intimidasyon sa pamamagitan ng mohawk.

Intimidasyon

Pagbaba ko e umuugong ang buong lugar sa pagkanta nila ng national anthem ng Indonesia. Buong-pusong kinakanta ng mga gym instructors at members ang kanilang national anthem na tinapos nila ng masigabong palakpakan. Kulang na laang e magyakapan silang lahat bilang tanda ng kanilang kapatiran. Nakatipon sila sa harap ng 28″ screen ng tv, matamang nag-aabang ng laro. Tumigil na ang lahat ng nagwo-workout. Buong-yabang kong ipinarada ang peke kong t-shirt. Binati nila ako ng halakhak. Sa akin ang huling halakhak, sabi ko sa sarili ko. Matapos sabihin sa akin ng kapatid ko kagabi na sa husay ng bago nating team, e ‘We’re looking beyond Asia. Yun nga lang aka di natin talunin ang China at Iran.’

Wow! Sige, magtawanan kayo. At binagtas ko ang landas patungo sa isang pwesto malapit sa tv. Para akong naglalakad sa pugad ng mga leon.

Maingay sa stadium maging sa gym. Di ko sigurado kung ang Pambansang Awit na yoon, pero kelangang daigin ko ang 80000 na Indonesians sa Senayan at 30 sa gym.  Sa ikalawang linya e sumablay na ko. ‘Peheherlas ng Silangan…’ Alam kong mali noong pinhaba ko yung syllables sa simula ng ‘Perlas’. Hindi naman nila malalaman knug tama o mali ang kanta ko dahil Tagalog kaya’t kung anu-anong kabalbalang kataga na laang ang lumabas sa ‘king bibig. Sa tingin ko tama ‘yung kinanta ko tungkol sa bundok, araw, bituin at kung anuman yun tungkol sa duyan sa hapon.

Sinadya kong baguhin ang huling linya sa ‘…ang PUUUmatay ng dahil sa ‘yooooooo.’ hindi bilang homage sa pelikula ni Chuck Perez noong araw, kundi dahil narito ako hindi upang iaalay ang buhay ko kundi para manguha ng buhay ng mga Indonesians.

Chuck Perez - wala na bang magbibigay ng pelikula sa kanya?

‘Alin ang team namin?’ tanong ko sa katabi ko.

‘Yung maraming naturalisasi,’ sagot ng kung sinumang Herodes yun.

Aling punyetang kulay sana ang isasagot ko nung nakita ko kung gaanong kalaki ng mga biceps na me tato nung Herodes na sumagot. ‘Aling kulay, Pak?’ tanong ko na may-galang.

Hindi niya ko pinasin.Ipinasa ni Herodes sa isang miyembro ng gym ang isang dyaryong Indonesian. Nung mtapos niya ‘tong basahin e hiniram ko. Di mo kelangang magkaroon ng doctor’s degree sa linguistics para maintindihan ang nilalaman ng article. Sa headline pa laang nito e matatanto mo na kung ano ang mensahe: ‘Duel Multinasional’. Ang laki ng larawan ng globo kung saan meroroong mga larawan ng ating mga ‘naturalisasi’ na ikinabit sa katawang cartoons na parang poster ng pelikulang ‘The Perfect Father’ ni Dolphy noong araw at mga arrow na nagtuturo kung saang mga bansang nagmula ng mga manlalaro.  Ang anggulong kanilang tinututukan e ang kasamaan ng interracial marriages at ang lupon ng mga binhi ng mga ito na para silang kalahi ni Satanas.  Para sa kanila, ito e laban ng isang bansang meroong konti laang na naturalisasi kontra sa isang nasyong pinunlaan ng mga demonyo at pinerpekto ng teknolohiyang ginagamit ni Ley-Ar para palakasin ang kanilang mga halimaw laban ke Shaider.

Parang gento pero Azkals.

Wala pa si Rico. Gaya ng tipikal na Indonesian, ang alas-6 na usapan e nahahatak hanggang alas-8. Ang tinatawag nating Pinoy time a ‘jam karet’ sa kanila o ‘stretchable time’.

At nagsimula ang laro. Paano ako magchi-cheer nito? Hindi ko alam kung alin ang Azkals. Pula ba sila o asul? Sinu-sino ba ang mahuhusay na manlalaro sa ‘tin? Kelan ka dapat magsisigaw na parang merong nangyayaring importante? Tapos, wala pa kong alam sa football, bukod sa pelikulang ‘Goal!’ na pinanood ko dahil kamuka ko yung bida.

Bidang kamuka ko

Malalaan ko rin kung alin ang Azkals. Kung aling team ang kinakampihan nila, dun ako sa kabila. Nakasipa ng isa ang isang Pinoy at ako’y humiyaw nang malakas. Nagtinginan sa akin ang lahat na para kong isang tanga. Humiyaw uli ako nung nakasipa pa tayo ng isa. Nakakuha uli ako ng kaparehong reaksyon. Hmmm… parang me mali sa ginagawa ko. Nagmatyag muna ako. Base sa obserbasyon ko hindi ka pala dapat sumigaw tuwing magtatagumpay ang player na makasipa ng isa. Sisigaw ka ng volume 5 pag rumaragasa ang team mo lamapas ng half court line. Sisigaw ka ng volume 7 pag ang player mo e malapit na sa goal sa puntong makikita nya na ang goal matapos magtatakbo sa walang hangganang kalakhan ng field. Volume 10 pag nakasubok na makaskor. At malamang volume 11 ala Spinal Tap pag naka-goal. Pag nakipag-usap ka sa katabi mo e volume 5 e ayos pa rin. Anyway, hindi naman nga ‘to sinehan.

Nagkabanggaan ang isang Pinoy at isang Indo. Sabi sa kin ni Herodes, ‘Temanmu kasar,’ na ang translation sa Tagalog e punyetang katarantadong magulang na manlalaro.

Onchie Dela Cruz - Kasar

Naagawan ng bola ang isang player natin. Itinaas ko ang kamay ko sa kunwang pagkasusot. Nagmura ko sa Tagalog para magmukang meron akong naiintindihan sa laro. Sa totoo laang e puro nagtatakbuhang players laang ang nakikita ko. Wala akong makitang offensive o defensive patterns gaya ng basketbol. Sa lalapit e sumulpot ang kalbong me balbas na si Rico.

‘Sori, macet,’ bungad niya sa kin. Traffic raw kaya sya nahuli.

‘Dito na laang tayo manood,’ mungkahi ko sa kanya. Naintindihan nya. Kung kami’y lalabas pa para maghanap ng bar at matatrapik laang e malamang di na namin mapanood ang aksyon.

‘Pustahan tayo para mas masaya. Matalo mag-aahit ng balbas,’ mungkahi ko ke Rico, ang beyond Asia e nasa isip ko.

‘Deal,’ sabi nya.

Di ako eksperto sa football gaya ng sabi ko kanina pero parang laging tutok ng camera e sa kanan, sa court ng Indonesia. Tanong ko ke Rico, ‘Ba’t ba hindi tuma-time out ang Pinas? Aba’y ‘ala namang nangyayare sa opensa nila.’

‘Walang time out sa football,’ sagot sa kin ni Herodes.

‘Sa akin ka na lang magtatanong,’ bulong sa ‘kin ni Rico na halata mong nahihiyang na para akong nanay niyang napilitang isama sa isang rock concert at nagtatanong kung bakit nag-aaway ang mga nagmomosh pit.

mosh pit - karanasang hindi akmang isama ang iyong nanay

Gusto ko sanang sagutin ng e bakit kumuha pa coach na taga-Serbia kung hindi naman pala gagawa ng adjustments sa gitna ng laro. Malamang e napipili ang mga coach sa kakayahang manlibak sa manlalaro sa praktis.

‘Yan ang kasar!’ sigaw ko sabay turo sa screen nung meron silang napataob na tisoy na player na Pinoy na pogi. ‘Aba’y binagsakan ng mag-asawang siko e wala pa ring card na binibigay. Yellow! Red! Black! Buset, warrant of arrest dahil asulto yan kung saan ako nanggaling!’

Malakas rin pala ang sense of humor ng mga Indonesians dahil nagtawanan sila nang malakas at sinabihan akong magrelaks. Ayos sana kung nagpapatawa ako. Wala palang warrant o arrest card sa football.

Kamputa! Nakaskor ang Uruguayanong nakapag-asawa ng mail-order bride na Indonesian na si Gonzales! Nangunguna sa pagtalon ang presidente ng Indonesia na si SBY. Nagsisunod naman ang lahat ng nasa stadium sa takot na ipabaril sila ng kanilang diktador sa mga tauhang nakaitim sa likod nya. Nagbigayan ng high fives ang mga nasa gym. Tinapik ako ni Rico at sumenyas sa kanyang balbas.

Lumipas pa ang ilang palitan ng bola. Sa isang punto ng laro e nagkaumpugan ang isang Pinoy at isang Indonesian player na ang panagalan e Nasuha. Nasususot ako sa player na ‘to na walang ginawa kundi gumulong sa sahig at mag-aarte. Pareho namang ulo ang nagtama, pero bakit kelangang balutan ng bandage ang ulo nya pagkatapos?

‘Uy, backing violation na!’ sigaw ko nung bumalik ang isang Garuda lampas sa half court nila.

‘Walang backing violation,’ sabi ni Rico sa ‘kin.

Dapat siguro e nag-internet muna ko para maintindihan ang mga rules. Para kang nanonood ng boxing nito at nagtataka kung bakit hindi sa yagbols suntukin para tumaob agad.

gaya nito

At nang sa patapos na ang half e naramdaman ko na ang napipintong pagkatalo ng Azkals. Sana e lumikha ng isang makabagbag-damdaming speech ang coach ng Pinas kung gaano kaimportante ang laro, ‘How football is life, about not giving up, about believing in the system and having faith in their teammates, about how the game is decided in inches, how those inches decide the difference between living and dying, about how they should crawl out of their grave inch by damn inch!’

Azkaleros Coach - time for his oratorical skills

Napagtanto kong nasabi ko pala yun nang malakas at ang speech na yaon e hindi sa isip ko laang. nangyari dahil tinititigan nila kong lahat. ‘Rico, ba’t di mo alukin ng tubig yang kasama mo?’ tanong ni Herodes.

Sa likod e merong isang lalaking nagpapaliwanag ng complexities of the game sa kanyang shotang bubae, kung anong tama ang ginagawa ng Garuda at kung ano pa ang dapat nilang gawin para ibaon ang Pinas. Sigurado akong hindi pa nito nako-close ang deal sa shota niya dahil para sa isang lalaking ganun kadesperadong magpaimpress sa kanyang shota, hanggang sinehan pa laang ang inaabot nila sa kanilang mga date. Siguro’y mas susuwertehin ka iho kung sa isang tunay na bar mo sya dadalhin para makakain ng tunay na dinner at makainom ng tunay na drinks, hindi yang Indonesian version ng empanadang walang karne at tubig na galing sa dispenser ng gym. Kamputa, bitter na ko.

Babaeng hindi impressed sa complexities of the game

Sa tuwing me tataob na Indonesian player e isa laang ang linya ko, ‘Saang sinetron (ang tawag nila sa telenobela o soap opera natin) ba napaghuhugot yang mga yan? Lalo na yang nanakasuyang Nasuha na yan at ang Mexican soap opera star na Gonzales na yan!’

nasuha - self-portrait with bandaged head, 2010

Gonzales at ang best actor trophy niya sa Mexican Soap Opera Awards para sa role niya sa 'Ojos del Rio'

At hindi na nakabawi ang mga Azkaleros sa second half. Sa football pala pag naskoran ka ng isa e para ka na ring nalamang 80 points sa basketbol. Natapos ang laro at nanganganib na nag balbas ko. Maalala ko lagi ang araw na ‘to magmula ngayon bilang araw ng unang football na napanood at natapos ko, hindi bilang birthday ni Madonna Co (na iba na apelyido ngayon sigurado).

Papogian na laang. At least sa larangang yun e panalo ang Pinas. Naipakilala natin sa buong mundo na ganito ang hitsura natin:

Ganito

samantalang sila e ganito:

Ganito

 

Kung kelan 34 na ko’t pamilyadong tao (at magte-trenta’y singko sa enero 2011) e saka pa ko nagpagupet nang gento. Nung high school ako lampas kilay ang bangs ko (bawal sa Katoliko kong paaralan) at hanggang bewang naman nung kolehiyo (pwede sa Katoliko kong unibersidad). Noong kolehiyo, nung kasagsagan ng rakenrol e gusto ko nang pagupet ng gento kaso hindi ko magawa dahil sa mga magulang ko ako nakatira. Aba’y halos atakihin sa puso ang aking ina sa buhok kong mahaba at kung ipinilit ko ‘tong style na to e baka natuluyan na yun sa ospital. Nung ako nama’y nagtatarbaho na, bawal sa eskwelahan (guro nga pala ko). At walang shotang pumayag sa gupet na ‘to hanggang sa ngayon -pinayagan ako ng aking asawa. At nasa ibang bansa ako ngayon (sa Indonesia) kaya’t walang katropa ang ina ko na magsasabing, ‘Violy baket ganun ang buhok ng anak mo?’. At dahil Xmas break namin ngayon (isang buwan rin), e nagpagupet ako ng ganto:

‘Bout time!